Οι Γραικύλοι των Αμερικανών εν Αθήναις τρώνε εύλογα τα χαστούκια της Ζαχάροβα

Μία ενδιαφέρουσα σκηνή, στην κινηματογραφική ταινία «ΝΑΠΟΛΕΩΝ» είναι η ιστορική συνάντηση του Ναπολέοντα με τον νεαρό Τσάρο Αλέξανδρον Α΄ τον «Ευλογημένο», το 1807 στο Τίλσιτ, ο οποίος σημειωτέον είχε γιαγιά την τσαρίνα Μεγάλη Αικατερίνη, όπου διενήργησαν μυστικά σχέδια και συμφωνίες.

Και δείχνει έπειτα τον Τσάρο Αλέξανδρον, επειδή απέκτησαν στενή σχέση με τον Ναπολέοντα να διεκδικεί και ερωτικά την γυναίκα του Ναπολέοντα. Μιας και ο Ναπολέων, γούσταρε και ζήτησε την ανήλικη αδελφή του Τσάρου, ώστε να συνδεθεί με την αριστοκρατική οικογένεια των Τσάρων, αλλά εν τέλει βρήκε άλλη αριστοκρατική οικογένεια να τρυπώσει και γι αυτό εξ ανάγκης χώρησε την γυναίκα του Ιωσηφίνα.

Υπουργός Εξωτερικών του εν λόγω Ρώσσου Τσάρου Αλεξάνδρου ήτο ο εκ πατρός Κερυραίος και εκ μητρός Κύπριος ο πολύς περισπούδαστος και λόγιος πολιτικός Ιωάννης Καποδίστριας, ενώ παράλληλα υφίστατο σχέση και αλληλογραφία με τον Στρατηγό του ρωσικού στρατού του Αλέξανδρο Υψηλάντη.

Η ιδεολογία του Ναπολέοντα και του Τσάρου Αλέξανδρου να διαγράψωσι σκόπιμα από το συλλογικό ασυνείδητο (την υπερεθνική συνείδηση) των Ρωμαίων υπόδουλων (στα Βαλκάνια) στην Οθωμανική Αυτοκρατορία την ιστορική αλήθεια τους, δηλαδή ότι ήτο Ρωμαίοι με κέντρο του είναι τους την Νέα Ρώμη την Κων/Πολιν, ήτο αρχαία ιδεολογία και σημαντικό ιστορικό ψεύδος του Καρλομάγνου (794μ.Χ.), εξ αιτίας του Καρλομάγνειου μίσους και την εμπάθεια για τους Ρωμαίους, με την Ανατολικήν Ρωμαϊκήν Αυτοκρατορία τους, με έδρα την Νέα Ρώμη.

Ο Ναπολέων, ήτο ως γνωστόν φανατικός Φράγκος αξιωματικός και μασώνος και το κωδικό του μασωνικό όνομα, μεταξύ των Ρωμαίων Μασώνων, ήτο το Καρολοσμάνογλου («ο υιός του Καρλομάγνου») και προφανώς αφού είχε σχέδια να ακολούθησει τα χνάρια του Μεγάλου Αλεξάνδρου (μετά του συμμάχου και φίλου του τσάρου Αλεξάνδρου) στα βάθη της Ασίας και της Ινδίας, αντιλαμβάνετα κανείς ότι δεν θα έπρεπε καθόλου να ανασυσταθεί και να αναστηθεί μία εκ νέου Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με έδρα της την Νέα Ρώμη, μέσα από τα σπλάχνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ακριβώς, γι αυτό τον λόγο οι στενές σχέσεις του Ναπολέοντα με τον Τσάρο, στενές σχέσεις Ναπολέοντα με τον Κοραή και τον Ρήγα Φεραίο, οι Αυστριακοί τελικά συνέλαβαν τον Ρήγα Φεραίο με τους συνεργάτες του και τον παρέδωσαν στους Τούρκους για συνοπτική εκτέλεση.

Ο Ρήγας Φεραίος ήτο Ρωμαίος, σύμβουλος του Ναπολέοντα, αφού γνώριζε και πίστευε στην ανασύστασιν της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με έδρα την Νέα Ρώμην. Ο Ναπολέων, γνώριζε πολύ καλά το σκεπτικό και το σχέδιο αυτό της Ρωμαϊκής Επανάστασης. Ο Κοραής και ο Ναπολέων, φαίνεται να εξόντωσαν ύπουλα τον Ρήγα Φεραίο, και έριξαν με αυτό τον τρόπο σε αιώνιο ύπνο βαθύ τους Ρωμαίους, αφού τους διέγραψαν το συλλογικο ασυνείδητο με την θελκτική καραμέλα και ιδεολογία ότι είναι Έλληνες, ότι η Ελλάς είναι η πατρίδα τους με έδρα την αρχαία Αθήνα, και όχι βέβαια Ρωμαίοι, υπόδουλοι και κατεκτημένοι από τους Οθωμανούς και η πρωτεύουσα αυτών η Κωνσταντινούπολη.

Όλα αυτά που μόλις σημειώσαμε είναι ξένα και περίεργα την σήμερον στους Νεοέλληνες και Νεοκύπριους, που έχασαν την ψυχή τους, τον υπερφυλετικό χαρακτήρα τους, γιατί πίστεψαν το εθνοφυλετικό και εθνικιστικό παραλήρημα της Γαλλικής Επανάστασης και την παραποιημένη νεώτερη ευρωπαϊκή ιστορία των Μεγάλων Δυνάμεων, Γάλλων, Βρεττανών και Ρώσων.

Περισσότερες ιστορικές πληροφορίες σε επόμενη ευκαιρία και σε άλλη ανάρτηση.

Αναφέρει ο πολύτιμος ιστορικός εκ Χάρβαρντ ο Ιωάννης Ρωμανίδης, για την συνάντηση του Ναπολέοντα και του Τσάρου Αλεξάνδρου:

«Εις το πλοίον έκαναν μυστικά σχέδια. Προφανώς εν από αυτά ήτο να μεταβάλουν την σχεδιασμένη Ρωμαϊκήν Επανάστασιν εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εις μία «ελληνική» Επανάστασιν. Η Γαλλο-Ρωμαϊκή Επανάστασιν είχεν ήδη κατασταλή από τον Ναπολέοντα. Προφανώς οι δυό τους έκαμαν σχέδια να καταρρεύση η Οθωμανική Αυτοκρατορία, όχι από μίαν μεγάλη Ρωμαϊκήν Επανάστασιν, αλλά με μικράς, αι οποίαι ετελείωσαν με την προώθησιν της Βαλκανιοποιήσεως. Μετά τον θάνατο του Ναπολέοντος οι Βρεττανοί ηνώθησαν με την Γαλλίαν και την Ρωσσίαν με τα γνωστά αποτελέσματα. (...) Είναι ενδιαφέρον το γεγονός ότι όλο το ευρωπαϊκόν τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ωνομάζετο Ρούμελη, δηλαδή η Χώρα των Ρωμαίων. Αυτή η Χώρα των Ρωμαίων ωνομάζετο με το όνομα Ρωμανία προτού εφαρμοσθούν τα σχέδια της Βαλκανοποιήσεως. μετά (μέσω της πλύσεως εγκεφάλου εν γένει των ορθοδόξων Ρωμαίων) οι τσαρικοί Ρώσσοι, οι Γάλλοι και οι Βρεττανοί α ν τ ε κ α τ έ σ τ η σ α ν αυτή την πραγματικότητα με τα (ονόματα) Ελλάς, Σερβία, Βουλγαρία και μία μικρή Ρουμανία».

Του Παναγιώτη Νούνη

Εκπαιδευτικός - Αναπληρωτής καθηγητής

-----------------

Πηγή: Ιωάννη Ρωμανίδη, «Ρωμηοσύνη - Ρωμανία - Ρούμελη», εκδόσεις: «ΠΟΥΡΝΑΡΑ», Θεσ/νίκη 2002, σελ. 53-54.

-------------

Υγ.: Συμφωνούμε εν μέρει με την κ.Μ. Ζαχάροβα, καθότι η Ρωσσία εύλογα και δίκαια απευθύνεται στην Αθήνα, δηλαδή στους Γραικύλους των Αμερικανών, στους Γραικύλους των Ουκρανών, στους Γραικύλους των Φραντσέζων, στους Γραικύλους των Άγγλων και των Γερμανών.

Είναι παγιωμένο φαινόμενο στην Νεογραικία («Ελλάς»), ότι ο νεοέλλην Γραικύλος των Αμερικάνων ή Γερμανών ή Γάλλων ή Ουκρανών, μισεί θανάσιμα τον νεοέλληνα Γραικύλον των Ρώσσων, και το ανάποδο.

Εξ απόψεως όμως αμιγώς Ρωμηοσύνης, άπαντες οι Γραικύλοι είναι προδότες. Προδότες της Ρωμηοσύνης! Χωρίς αυτό να σημαίνει, όστις έχει πολιτικό κριτήριον αναφοράς την Ρωμηοσύνη, ότι ο Ρωμηός αποφεύγει και δεν δημιουργεί αναγκαίες στρατηγικές συμμαχίες.

Ο βέρος Ρωμηός, δεν είναι φαντασιόπληκτος ούτε καν εραστής δουλοπάροικος των ξένων. Και αδυνατεί εξ υψιπετούς αυτεξουσιότητος, ιδιοσυγκρασίας και πνευματικής αρχοντιάς -ελέω πολιτικής και πολιτισμικής μητρός και μήτρας της Ρωμηοσύνης- να μεταποιηθεί ψυχή τε και σώματι σε δουλοπρεπήν των συμμάχων του, καθότι είναι μεν πιστός και αξιόπιστος σύμμαχος στα συμφωνημένα, αλλά ιδεολογικώς αδέσμευτος.

Μόνον οι κάθε είδους νεοέλληνες Γραικύλοι, υποτιμούν, απαξιώνουν, συκοφαντώσι, χλευάζουν την Ρωμηοσύνη, καθότι έχουν πνευματική ανεπάρκεια να αντιληφθώσι ότι ο νόμιμος συνεχιστής του ελληνικού πολιτισμού και της αριστοτεχνικής πολιτικής είναι μόνον η Ρωμηοσύνη, ως ύψιστη μορφή υπερφυλετικού πολιτισμού, που αποδομεί τον φανατισμό, την μισαλλοδοξία και την ξενοφοβίαν.

Ακριβώς, γι αυτό το λόγο, επειδή ούτε η Μόσχα αλλ΄ ούτε η Αθήνα δύνανται να μας κάνουν στοιχειώδη μαθήματα ιστορίας, μοιραζόμαστε στοιχειώδη μαθήματα ιστορίας εν μέσω ημών ώστε να αντιλφθούμεν τις βαθύτερες πολιτισμικές καταβολές και να ενθυμηθούμε την πολιτισμική καταγωγή μας.