Ένα σαρκαστικό ανέκδοτο εναντίον της εν Ελλάδι και εν Κύπρω Κοινωνίας για το ζήτημα της Αββακουμειάδος

 

Θα σας πω ένα ανέκδοτο που το σκέφτομαι και διασκεδάζω:

1. Βρισκόμαστε σε μίαν κατ΄επίφασιν φιλελεύθερη Δημοκρατία όπου πασχίζει και αγωνίζεται μ α ν ι ω δ ώ ς για τα ατομικά δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, (εμείς υποστηρίζουμε τα ατομικά ανθρώπινα δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ, τα οποία θα πρέπει να έρχονται σε ισονομία, ομοφωνία και συμφωνία με την δημοκρατική αρχή της συντριπτικής πλειοψηφίας, δηλαδή, μας ενδιαφέρει η ισορροπία μεταξύ βασικών και θεμελιωδέστερων δικαιωμάτων Φιλελευθερισμού με την Δημοκρατία, και όχι απλά την επικυριαρχία της γνώμης των ΛΟΑΤΚΙ στην πλειοψηφία) με παρελάσεις και διακηρύξεις και προσπάθεια θεσμικής υποχρέωσης διδασκαλίας της Σεξουαλικής Διαπαιδαγώγησης από τα Δημοτικά Σχολεία, σημειωτέον πρόκειται για τον Δούρειο ίππο της προπαγάνδας της ομοφυλοφιλίας σε ανήλικα άτομα.

2. Την ίδια ώρα και στιγμή, η ίδια φιλελεύθερη κοινωνία, χριστιανοί και μη, σκανδαλίζεται και ενοχλείται, για φημολογούμενες και αναπόδεικτες μέχρι στιγμής «σεξουαλικές πράξεις» «ηθικά κολάσιμες πράξεις», εμμέσως πλην σαφώς σεξουαλικές πράξεις με άντρες ή γυναίκες, αλλά και μεταξύ Κληρικών και Μοναχών της Μονής που εμπίπτει στην επαρχία ιεράς Μητροπόλεως Ταμασού.

Νοητικό πείραμα: Ας υποθέσουμε, θεωρητικώς, ότι πράγματι διεπράχθησαν στα κρεβάτια των Μοναχών σαρκικές σεξουαλικές πράξεις μεταξύ ομοφύλων και ετεροφύλων.

3. Προσέξτε την πολιτική αντίφαση και τον διχασμό: Η ίδια η κοινωνία που προασπίζει τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, σπεύδει ταχέως να υπερασπίσει τα φεστιβάλ «υπερηφανείας» των ομοφύλων, η οποία κατακρίνει κάθε αντίθετη και διαφορετική γνώμη, η οποία καταδιώκει Βουλευτές και Εκπαιδευτικούς θεολόγους με εντάλματα συλλήσεως, ως ρηοτορεύοντες το μίσος, η οποία πασχίζει μανιωδώς να διδάξει την παρδαλή προπαγάνδα στα παιδιά της, η ίδια και αυτή κοινωνία, χριστιανοί και μη, δ ε ν δέχεται και δ ε ν ανέχεται το μη ηθικό, έχει δυσκολία να αποδεχθεί ότι οι Μοναχοί και οι Κληρικοί, οι θεολόγοι, να είναι σαρξ εκ της σαρκός μας, να είναι άνθρωποι με σάρκα, με αδυναμίες και πάθη, και να αμαρτάνουν.

4. Δηλαδή, όταν πρόκειται αμιγώς για ΛΟΑΤΚΙ άτομα, υπερασπίζονται (χριστιανοί και μη) σθεναρά το μότο «ο καθένας στο κρεβάτι του, ό,τι θέλει κάνει», όταν ό μ ω ς πρόκειται για Κληρικούς και Μοναχούς, υφίσταται ελαφρώς ανορθόλογη και παράλογη απόκλιση και τροποποίηση του ίδιου σκεπτικού, καθότι ισχύει το «ουαί και αλοίμονο για τα αίσχη και τις ανηθικότητες των πούστηδων ρασοφόρων»...

Γιατί άραγε, τέτοια μεροληπτική στάση στα περί την ιδεολογία προασπίσεως της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας και των σεξουαλικών επιλογών της όσων αφορά ετέρους και διαφορετικούς πολίτες της Δημοκρατίας;

Δηλαδή η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, που είναι και γιατί έχει έχει λουφάξει στα αυγά της; Δεν έχουν τα ανάλογα δικαιώματα κληρικοί και μοναχοί, που ενδεχομένως να εμπίπτωσι ανάμεσα στα 69 φύλα; Που είναι η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα να προασπίσει τα ατομικά δικαιώματα και την ρητορική μίσους και την ομοφοβία εναντίον των κληρικών και μοναχών;

Προφανώς, η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, δεν ενδιαφέρεται για ισονομία, ισότητα και αδελφότητα στα ατομικά δικαιώματα απάντων, καθότι προφανώς, όσον αφορά Κληρικούς και Μοναχούς, λόγω ιδεοληπτικής προκατάληψης, θα σταθεί μάλιστα απέναντι τους με χαιρεκακία.

Αγαπητή Κοινωνία και ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, οφείλω να σου δείξω την λογική αντίφαση σου, για να αντιληφθείς ότι η ιδεολογία σου και μονόπλευρη προάσπιση σου στα ατομικά δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙ είναι καθόλα επιλεκτική και δ ό λ ι α, καθότι στους χριστιανούς Κληρικούς και Μοναχούς, αίφνης, δ ε ν αναγνωρίζεις και δ ε ν σέβεσαι καθόλου τα ίδια και αυτά δικαιώματα για την σεξουαλικότητά τους... μιας και οι Κληρικοί και οι Μοναχοί, όσον και αν ξενίζει τον ηθικισμό σας, είναι και αυτά σεξουαλικά όντα.

Και προφανώς, το μεγαλύτερο ανέκδοτο που έχω να σας πω, καθότι το ακούω έντονα από αδαείς, είναι: άνθρωποι που υπερασπίζονται τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και θεωρούν την ομοφυλοφιλία ως φυσική και φυσιολογική, τα ίδια και αυτά άτομα, κατακρίνουν τους Καλόγερους και Μοναχούς ως ανώμαλους και ανήθικους.

Άρα, συνεπώς, δείχνω, ότι το κριτήριο της μεθοδικής κατακρίσεως -ως ανήθικων και αμαρτωλών- κληρικών και μοναχών είναι ηθικιστικό και συγκινησιοκρατικό, και ουχί ορθο-λογικό και πολιτειολογικό.

Το εκπλητικό φαινόμενο είναι, ότι: μερικοί Χριστιανοί πιστοί, αδιάφοροι καθώς και πολέμιοι του Χριστιανισμού, συγκλίνωσι και συμφωνούσι, στο ίδιο και αυτό σημείο αναφοράς, ότι οι Κληρικοί και Μοναχοί είναι ανώμαλοι, ανήθικοι και αμαρτωλοί, και εκφράζουν γνώμη και άποψη, χωρίς ακόμη να αποδειχθεί καν μία κατηγορία.

Είναι αρκετά ενδιαφέρουσα η στάση του όχλου, της κοινωνίας χριστιανών και μη, δεν νομίζετε;

Τα παπάρια του Δράκου