Δύο σταθμοί, μία διαδρομή: Αν η Βουλή αποφάσιζε ποιοι έχουν κόμμα και ποιοι σκιά
Δύο σταθμοί, μία διαδρομή: Αν η Βουλή αποφάσιζε ποιοι έχουν κόμμα και ποιοι σκιά
του Γιώτη Θάσιου
Στη σκιά του Κανονισμού της Βουλής, δύο αξιότιμοι βουλευτές – ο Ανδρέας Θεμιστοκλέους και η Αλεξάνδρα Ατταλίδου – επιχειρούν κάτι φαινομενικά αυτονόητο: να δηλώσουν δημόσια εν τη Ολομέλεια ότι ανήκουν πολιτικά εκεί όπου αγαπούν και επιθυμούν πολιτικά, εκεί που βρίσκονται.
τη νομικίστικη βελόνα που ράβει τη σιωπή, την άκρα του τάφου σιωπήν, στο σακάκι του/της ανεξάρτητου βουλευτού.
Η μία – Ατταλίδου – αποχώρησε από το Κίνημα Οικολόγων και εντάχθηκε στο Volt, ένα κόμμα πανευρωπαϊκής δικτύωσης. Δήλωσε την πρόθεσή της να το εκπροσωπεί. Η απάντηση εκ του προεδρίου της Βουλής: αρνητική! Δεν συμμετείχε το Volt στις εκλογές του 2021, άρα, με την εν λόγω αμφιλεγόμενη αντίληψη των περίλαμπρων νομικιστών δ ε ν είναι κοινοβουλευτικό κόμμα.
Ο άλλος – Θεμιστοκλέους – δηλώνει πως από την 23 Μαΐου 2025 (Ημέρα που ανακοινώθηκε από την Επίσημη Εφημερίδα της Κυπριακής Δημοκρατίας η εγγραφή του ΔΕΚ ως ένα νεοπαγές πολιτικό κόμμα) προσχώρησε και εκπροσωπεί το Δημοκρατικό Εθνικό Κίνημα (ΔΕΚ). Δηλώνει ότι ομιλεί, τοποθετείται και ψηφίζει εξ ονόματός του. Η απάντηση εκ της ΠτΒ: παρόμοια. Δεν υφίσταται τέτοιο κόμμα στη σύνθεση της Βουλής, άρα, εξακολουθούμε με το έτσι γουστάρω και το έτσι θέλω, με λίγη νομικίστικη ευφυία, να θεωρείται με το στανιό ως ανεξάρτητος, παρά την ιδία βούληση του Βουλευτή.
«Όταν το νερό της λίμνης παγώσει, η πάπια δ ε ν μπορεί να κολυμπήσει – μα παραμένει πάπια.» (Παροιμία από τη Μογγολία)
Το ερώτημα και το ζητούμενο λοιπόν δ ε ν είναι αν η Ατταλίδου και ο Θεμιστοκλέους είναι μέλη τινών κομμάτων – αυτό το δηλώνουν ρητά και δημόσια. Μαγκιά τους!...
Το ερώτημα και το ζητούμενο στην σκέψη μας, είναι: ποιος έχει
ά ρ α γ ε το απόλυτο και αποκλειστικό (αν υφίσταται τέτοιο πράγμα) δικαίωμα να αναγνωρίζει ή να μην αναγνωρίζει, ή/και να αρνείται urbi et orbi την πολιτική τους αυτεξούσια ελευθερία και βούληση, αλλά και την πολιτική τους ταυτότητα εντός Βουλής;
Η ίδια η Βουλή; Η Νομική Υπηρεσία; Η Νομικές υπηρεσίες της Βουλής; Η Πρόεδρος της Βουλής προσωπικά; Α ναι, γιατί άραγε; Ή μήπως κάποια αθέατη καταστατική γραφειοκρατία που μπάζει σοβαρά από στείρο και α-νόητο (χωρίς νόημα) νομικισμό που λειτουργεί ως «θεματοφύλακας των εδρών»;
«Ακόμα κι αν δε σε καλούν στο τραπέζι, μπορείς να μαγειρεύεις για να φάνε οι άλλοι.» (Κινέζικη παροιμία)
Η επίσημη απάντηση που έλαβαν αμφότεροι – με διαφορετική διατύπωση αλλά κοινή ουσία – αναφέρει ότι κοινοβουλευτικά κόμματα λογίζονται μ ό ν ο ν, άκουσον-άκουσον όσα συμμετείχαν στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές με πλήρεις καταλόγους και έλαβαν κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.
Επομένως, ακόμα και αν ο τάδε ή ο δείνα εκλεγμένος Βουλευτής ενταχθεί σε νεοπαγές κόμμα ή συστήσει ένα νέο, η Βουλή ή/και οι θεσμικοί Αξιωματούχοι της Βουλής, κρυβόμενοι πίσω από νομικίστικα τερτύπια, δεν το αναγνωρίζουν. Γιατί άραγε τέτοια παράδοξη κακοδαιμονία;
Και εδώ αρχίζει η σαγήνη της θεσμικής σχιζοφρένειας: Π ώ ς είναι δυνατόν η Βουλή των Αντιπροσώπων μας, να αναγνωρίζει την ανεξαρτητοποίηση ενός βουλευτή, να του δίνει δικαιώματα «ανεξάρτητου» και να του απαγορεύει ταυτόχρονα την ένταξή του σε νεοσσό ή/και νεοπαγές πολιτικό φορέα;
Π ό τ ε άραγε τελικά το κοινοβουλευτικό υποκείμενο Άλφα ή Βήτα ή Θήτα είναι τω όντι αυτεξούσιο και π ό τ ε άραγε είναι απλώς μία σκιά του εαυτού του, ελέω θρασυδειλίας και κουτοπονηροσύνης ετέρων υποκειμένων;
«Το δέντρο δ ε ν ευθύνεται για τον άνεμο που του λυγίζει τα κλαδιά, αλλά εξακολουθεί να λέγεται δέντρο.» (Ιαπωνική παροιμία)
Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε το εξής παράδοξο:
- Αν τρεις βουλευτές ανεξαρτητοποιηθούν ταυτοχρόνως και δηλώσουν ότι συγκροτούν μία ομάδα, τότε η Βουλή τους αναγνωρίζει ως τέτοια.
- Αν όμως ένας μόνος προσχωρήσει σε υφιστάμενο ή νεοπαγές κίνημα ή/και νέο πολιτικό εγγεγραμμένο κόμμα, δ ε ν του αναγνωρίζεται τίποτε πέραν του "ανεξαρτήτου".
Η Βουλή, μοιάζει με κήπο όπου ο αριθμός των βλαστών καθορίζει αν το φυτό είναι δέντρο. Το μέγεθος αντικαθιστά την αρχή. Η πλειοψηφία μετατρέπεται σε προϋπόθεση για ταυτότητα.
Ο Θεμιστοκλέους και η Ατταλίδου νομίζω ότι δ ε ν ζήτησαν προνόμια. Ζήτησαν κάτι το οποίο θα έπρεπε στους δαήμονες να είναι αυτονόητο, αναγνώριση του πολιτικού τους προσδιορισμού – όχι επιπλέον χρόνο ομιλίας ή γραμματεία ή χορηγείες. Ζήτησαν να ονομάζονται πολιτικά, όπως ακριβώς δηλώνουν και προσδιορίζουν την πολιτική τους υπόσταση!... Και τους το αρνήθηκε μία συγκεκριμένη Πρόεδρος της Βουλής.
«Το ποτάμι δ ε ν γυρίζει πίσω, μα δεν ξεχνά ποτέ την πηγή του.»
(Παροιμία από το Βιετνάμ)
Ο πολιτικός λόγος είναι η ίδια η ανάσα του Κοινοβουλίου. Ανν, αυτή η ανάσα επιτρέπεται μόνο σε όσους πήραν πιστοποιητικό νομιμοφροσύνης πριν από τέσσερα χρόνια, τότε, και μόνον τότε, ουσιωδώς δ ε ν έχουμε αντιπροσώπους στην Βουλή – έχουμε απλά επαγγελματίες διαχειριστές θέσεων και εδρών.
Η περίπτωση της Ατταλίδου και του Θεμιστοκλέους είναι η κορυφή ενός θεσμικού παγόβουνου.
Κι όπως λέει και ο Ζεν δάσκαλος: «Το να μην επιτρέπεις στον άλλο να πει το όνομά του, είναι η πιο εκλεπτυσμένη μορφή εξουσίας».
Μίας αμφιλεγόμενης εξουσίας, που προσπαθεί απέλπιδα να χειραγωγήσει και να ελέγξει την αυτοσυνειδησία και ελευθερία της βούλησης των κοινοβουλευτικών υποκειμένων.
By Giotis Thasios
4 Ιουλίου, 2025
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου