Παναγιώτη Νούνη: Σιωπηλὸ Ἔαρ

 

Σιωπηλὸ Ἔαρ

Ἐντός τῆς σιωπῆς, ὁ ἔρωτας δὲν ψάχνει πια φωνές,

μονάχα ἀνασαίνει ὡς σκιὰ στὶς μυστικὲς καρδιές.

Σαν φλόγα ποὺ δὲν καίγεται, μὴ φανερωθεῖ ποτὲ,

ἡ ἀνάμνηση τῆς ὄψεώς σου μὲ λούζει στὸ σιωπῇ.

Οὔτε μιλᾷς, οὔτε ζητεῖς, μονάχα ὑπάρχεις πλάι,

σὰν χρυσὴ σκόνη στὴν ψυχὴ ποὺ τὴν ἀγάπη ἀντάμει.

Χωρὶς λαλιά, χωρὶς θορυβὴ, μὲ μιὰ βαθιὰ γαλήνη,

εἶσαι παλμὸς ἀόρατος, ποὺ κάθε ἀνάσα κλίνει.

Σὲ κουβαλῶ χωρὶς φωνὴ, σὲ λέξη ποὺ δὲν εἶπα,

μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς σιωπὴ θὰ γίνει νέα ἀρχή.

Καὶ ὅταν θὰ φύγεις μυστικὰ ἀπ’ τὸ βαθὺ μου στήθος,

νὰ ξέρεις: σὲ κρατῶ ἐκεῖ, ὅπως κρατᾶ κανείς μῦθος.

Τοῦ Παναγιώτη Νούνη

Ἐλεύθερος Στοχαστής

15 Αὐγούστου, 2024

_________

Φιλοσοφικό Σχόλιο επί του "Σιωπηλοῦ Ἔαρος"

Το ποίημα "Σιωπηλὸ Ἔαρ" συγκροτεί μια ποιητική μορφή υπαρξιακής αναζήτησης, όπου η σιωπή δ ε ν λειτουργεί ως απουσία, αλλά ως αποκαλυπτική παρουσία.

Εδώ, η σιωπή δεν είναι κενό· είναι πνευματικό πεδίο εντός του οποίου αναβλύζει η ουσία του έρωτα.

Όχι ο θορυβώδης, εκδηλωτικός έρωτας που καταναλώνει λέξεις και χειρονομίες, αλλά εκείνος ο σιωπηλός, ο εγκαρδιωμένος έρως που αποκαλύπτεται μόνο μέσα στη βαθύτερη ησυχία της ψυχής.

Η γραφή αντλεί από την πλατωνική και τη φαινομενολογική παράδοση: η σιωπή γίνεται μορφή μνήμης του ιδεατού, τόπος «ἀναμνήσεως» του Ωραίου, χωρίς να χρειάζεται η φωνή ως διαμεσολαβητής.

Ο αναστοχασμός που υποδηλώνει η λέξη 'επανευρίσκω' δείχνει μια οντολογική ανάκληση – μια επανένωση με κάτι οικείο αλλά απολεσθέν, σχεδόν αρχέγονο.

Παράλληλα, μπορεί να ενταχθεί στη θεολογική σκέψη ενός Διονυσίου του Αρεοπαγίτη ή ακόμη και στην παράδοση των μυστικών εραστών του Χαλίλ Γκιμπράν: εκεί όπου ο Θεός, ή ο Άλλος, δ ε ν έρχεται δια του ήχου, αλλά ενυπάρχει στην απόλυτη σιωπή.

Η εγκαρδιότητα εδώ είναι «σιωπούσα», όχι από απουσία πάθους, αλλά επειδή το πάθος έχει ήδη πλήρως ενσωματωθεί και δ ε ν ζητά πια εξωτερική δήλωση.

Όπως έλεγε ο Λούντβιχ Βιτγκενστάιν στο Tractatus Logico-Philosophicus:

«Για όσα δεν μπορεί να μιλήσει κανείς, πρέπει να σωπαίνει.»

Το ποίημα αυτό πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα:

όσα δεν μπορούμε να μιλήσουμε, τα αγαπούμε σιωπώντας.

By Giotis Thasios

24 Ιουνίου, 2025