Παναγιώτη Νούνη: Η Σύνοδος ως μηχανισμός πειθαρχίας κατά της συνείδησης του σεβ. Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού
Πολιτικοθεολογικός στοχασμός Παν. Νούνη #001.09.01.26
Το Ανακοινωθέν της Ιεράς Συνόδου, της 8ης Ιανουαρίου 2026, δεν αποτελεί απλώς μία πράξη εκκλησιαστικής πειθαρχίας. Αποτελεί μάλλον ένα τραγικό κείμενο στο οποίο η ιεραρχεία της Εκκλησίας εμφανίζεται να ομιλεί περισσότερο ως διοικητικός μηχανισμός παρά ως σώμα διάκρισης, θεραπείας και αλήθειας. Εκεί όπου αναμένεται μία δίκαιη συνοδική κρίση, προβάλλεται μία αμφιλεγόμενη θεσμική βεβαιότητα, και εκεί όπου η κανονική παράδοση προτάσσει το πρόσωπο, κυριαρχεί η λογική της πειθαρχίας και της συμμόρφωσης, εξαναγκαστικά και βίαια.
Η επίκληση της επικύρωσης της απόφασης από το οικουμενικό Πατριαρχείο Κων/Πόλεως, χρησιμοποιείται, ως τελικό επιχείρημα κύρους και ό χ ι ως αντικείμενο εκκλησιαστικού ελέγχου.
Δ ε ν παρατίθεται σκεπτικό, δ ε ν παρουσιάζεται θεολογική αιτιολόγηση, δ ε ν τεκμηριώνεται ότι εξαντλήθηκε η συνοδική ακρόαση. Η αυθεντία του Μακαριωτάτου και Παναγιωτάτου υποκαθιστά την δίκαιη κρίση. Όμως, στην εκκλησιαστική παράδοση η αυθεντία και οι ιερές αγελάδες δ ε ν προηγούνται της αλήθειας, ούτε δύνανται (οι θεωρούντες τους εαυτούς των ως αλάθητες και απλανείς αυθεντίες) να την ακυρώνουν, καθότι δοκιμάζονται εξίσου άπαντες, εντός της.
Ιδιαίτερα προβληματική είναι η αοριστία της βασικής κατηγορίας: «άρνηση συμμόρφωσης». Δ ε ν προσδιορίζεται συγκεκριμένη κανονική παράβαση, ο ύ τ ε επισημαίνεται σαφώς κάποια πράξη ανυπακοής με σαφές περιεχόμενο. Πρόκειται για αόριστο κατηγορητήριο, το οποίο δ ε ν πληροί ο ύ τ ε καν στοιχειώδεις όρους δικαιοσύνης. Η συνείδηση, όμως, δ ε ν συμμορφώνεται, αλλά μάλλον πείθεται ή/και μαρτυρεί. Όταν η Εκκλησία μεταφράζει τη διαφωνία των Επισκόπων της σε πειθαρχικό αδίκημα, τότε, και μόνον τότε, π α ύ ε ι να διαλέγεται και αρχίζει να επιβάλλεται. Το «όστις θέλει» όμως, που υπάγει;
Στο ίδιο αλλότριο πνεύμα, η γενικευμένη καταδίκη της προσφυγής στα πολιτικά δικαστήρια εκ μέρους του σεβ. Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικού, αποκαλύπτει, έναν κανονικό φορμαλισμό. Οι Ιεροί Κανόνες, δ ε ν απαγορεύουν καθολικά και απόλυτα την προσφυγή στη δικαιοσύνη, α λ λ ά την κακόπιστη και εμπαθή προσφυγή των μελών της Εκκλησίας που διαλύει το εκκλησιαστικό σώμα. Η απόλυτη απαγόρευση, χωρίς διάκριση περιπτώσεων, δ ε ν συνιστά κανονική ακρίβεια αλλά απλουστευτική ανάγνωση, η οποία συγχέει την προστασία δικαιωμάτων με την εχθρότητα προς την Εκκλησία.
Η επιβολή της επ’ αόριστον αργίας, συνδεδεμένης με όρους συμμόρφωσης —υπογραφή συγκεκριμένης ομολογίας πίστεως, καταδίκη της αποτείχισης, αποδοχή καθηκόντων που θα ανατεθούν— α λ λ ο ι ώ ν ε ι τον ίδιο τον χαρακτήρα της εκκλησιαστικής ποινής. Η αργία, παύει να λειτουργεί θεραπευτικά και μετατρέπεται σε μηχανισμό πίεσης της συνείδησης του Μητροπολίτη Πάφου. Η μετάνοια, αντί να είναι ελεύθερη και αυτεξούσια ανταπόκριση στην αλήθεια, μεταβάλλεται, σε προϋπόθεση διοικητικής και πειθαρχικής αποκατάστασης.
Όλο αυτό το πανηγύρι των προβατόσχημων λυκοποιμένων, εις βάρος του σεβασμιωτάτου κ. Τυχικού, δεν είναι ποσώς Εκκλησία, αλλά προφανώς κατήντησε -ελέω Αρχιεπισκόπου Κύπρου και πάσης Ιουστιανιανής μετά των συν αυτώ Κυκκωτών- ωσάν κερχανές, μπουρδέλο με τσατσάδες και πατρώνους καθώς και με όλα τα γνωστά ή άγνωστα συμπαρομαρτούντα των εν λόγω μηχανισμών.
Εδώ, εντοπίζεται και ένα σοβαρό θεολογικό σφάλμα: η απαίτηση συγκεκριμένης ομολογίας πίστεως ως όρου άρσης της ποινής. Η πίστη, παύει να είναι ζωντανή μαρτυρία και μετατρέπεται σε διοικητικό έγγραφο. Η Εκκλησία, όμως, δ ε ν παράγει ομολογίες κατόπιν εντολής, α λ λ ά τις αναγνωρίζει όταν γεννιώνται ελεύθερα μέσα στο σώμα της.
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι και η απαίτηση αποδοχής καθηκόντων «όπως θα ανατεθούν» από τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου κ. Γεώργιο. Η ρύθμιση αυτή υ π ο ν ο μ ε ύ ε ι την εκκλησιολογία της ι σ ο τ ι μ ί α ς των ε π ι σ κ ό π ω ν και εισάγει την λογική της διοικητικής εξάρτησης. Ο επίσκοπος της Εκκλησίας, δεν επανεντάσσεται ως πρόσωπο με χάρισμα, αλλά επανατοποθετείται ως λειτουργικό εξάρτημα ενός κεντρικού μηχανισμού. Πρόκειται για μία τραγελαφική υποβίβαση της επισκοπικής ευθύνης και όχι για ποιμαντική αποκατάσταση.
Τέλος, η ρητορική περί «μικρής ομάδας ζηλωτών» λειτουργεί στιγματιστικά. Δεν τεκμηριώνεται, δεν ποσοτικοποιείται, δεν ποιμαίνεται. Χρησιμοποιείται για να μετατεθεί η ευθύνη της αναταραχής από τη διοίκηση της Εκκλησίας της Κύπρου στο πλήρωμα, κλήρο και λαό της Εκκλησίας. Όμως όταν το πλήρωμα ενοχοποιείται συλλήβδην και αδιακρίτως, το πρόβλημα δεν είναι η ευσέβεια των πιστών, αλλά η κόπωση και αλλοίωση της συνοδικής εμπιστοσύνης.
Συνολικά, το Ανακοινωθέν πάσχει λογικά, επειδή, στηρίζεται σε αοριστίες και πλάνες αυθεντίας. Πάσχει κανονικά, επειδή, μετατρέπει τις ποινές σε εργαλεία εξαναγκασμού. Πάσχει εκκλησιολογικά, επειδή υποκαθιστά τη συνοδικότητα με ιεραρχικό διοικητισμό ελέω πρωτειομανίας, και εν κατακλείδι πάσχει θεολογικά, επειδή ποινικοποιεί τη συνείδηση του σεβ. Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικού και εργαλειοποιεί δόλια την πίστη.
Το κείμενο αυτό δ ε ν μαρτυρεί την Μία Αγία και Αποστολική Εκκλησία που αγωνιά να θεραπεύσει τινά ρήγματα. Μαρτυρεί ένα αμιγώς κακοκέφαλο διοικητικό θεσμό που φοβάται την αμφισβήτηση, την αμφισβήτηση των αυτών επισκόπων της, από τα ίδια και αυτά μέλη της ιεραρχείας. Και όταν η Εκκλησία, αντικαθιστά την αλήθεια με τη συμμόρφωση, τότε η κρίση δεν βαραίνει εκείνον που ελέγχεται, αλλά εκείνον που ελέγχει.
Δηλαδή, την απόλυτη και αποκλειστική ευθύνη για την ΑΚΥΡΗ – ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΗ- ΑΝΤΙΚΑΝΟΝΙΚΗ – ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΙΚΗ – ΑΝΙΕΡΗ – ΚΑΚΟΚΕΦΑΛΗ – ΚΑΚΟΓΝΩΜΗ και ΑΔΙΚΗ εκθρόνιση και λοιπά πειθαρχικά μέτρα κατά του κανονικού Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικού την φέρει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ α ι ο οικουμενικός Πατριάρχης Κων/Πόλεως μετά των συν αυτώ σφουγκοκωλαρίων τους.
Η Εκκλησία ζει από την ελευθερία της αλήθειας, και ουχί από την πειθαρχία του φόβου και του ασφυκτικού ελέγχου της συνειδήσεως των Επισκόπων και Λαϊκών της . Όπου αυτό λησμονείται, η κανονική τάξη μπορεί να επιβιώνει, αλλά το εκκλησιαστικό ήθος, η συνείδηση και το πλήρωμα της Εκκλησίας τραυματίζεται βαθιά, αλλά αυτό είναι το λιγότερο.
Του Παναγιώτη Νούνη,
Ελεύθερος Στοχαστής
9 Ιανουαρίου, 2026
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου