Παναγιώτη Νούνη: Υφίσταται άραγε, ψηφιοποίηση χ ω ρ ί ς συναίνεση;

 

Πολιτικός Σχολιασμός Νούνη #02.19.01.26

Υφίσταται άραγε, ψηφιοποίηση χ ω ρ ί ς συναίνεση;

Το ερώτημα που θέτει η κ. Laura Colocassides προς τον αξ. Βουλευτή κ. Ανδρέα Χρ. Θεμιστοκλέους δεν είναι τεχνικό αλλά είναι συνταγματικό, νομικό και βαθύτατα πολιτικό. Αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της σχέσης κράτους–πολίτη σε μια δημοκρατία δικαίου.

Η ψηφιοποίηση, πράγματι, είναι μέτρο διευκόλυνσης. Από τη στιγμή όμως που η Διοίκηση, επιμένει παράλογα, ότι όλα τα δεδομένα των παιδιών μας πρέπει, άνευ ουδεμίας (τεχνο)λογικής εναλλακτικής, να εισαχθούν σε ένα κεντρικό ψηφιακό σύστημα —είτε μέσω του «cy login» είτε μέσω τινός «εικονικού γονέα»— η εν λόγω υποτιθέμενη διευκόλυνση, παύει να είναι προαιρετική και μετατρέπεται σε υποχρεωτική ψηφιακή συμμόρφωση στην ψηφιακή μηχανική.

Εδώ ανακύπτει νομίζω, ενδεχομένως, ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα ευθύνης:

Σε περίπτωση βλάβης, παραβίασης, απώλειας ή κακής χρήσης δεδομένων των ανηλίκων παιδιών και εγγονιών μας, ποιος φέρει άραγε τη νομική ευθύνη;

Ο γονέας που εξαναγκάστηκε να συναινέσει;

Ή μήπως, το Κράτος Λεβιάθαν, που επέβαλε α δ ι α κ ρ ί τ ω ς τη μοναδική οδό της ψηφιακής αιχμαλωσίας, μικρών και μεγάλων;

Η επίκληση του ευρωπαϊκού πλαισίου «eIDAS 2» είναι απολύτως εύστοχη: η ηλεκτρονική ταυτότητα είναι ρ η τ ά προαιρετική.

Όταν λοιπόν, η Διοίκηση «μανουβράρει» θεσμικά ώστε να καθιστά αναγκαία τη δημιουργία ψηφιακής ταυτότητας («cy login») για βασικές κοινωνικές λειτουργίες —όπως λ.χ. η εκπαίδευση— τότε, και μόνον τότε, δεν εφαρμόζει ποσώς το ευρωπαϊκό δίκαιο, αλλά έχω την αλγεινή εντύπωση ότι το υπονομεύει και το υποδαυλίζει εκ των έσω δόλια δια της συγκεκριμένης «πολιτικής» και «θεσμικής» πράξεως.

Το δε προηγούμενο της κάρτας φιλάθλου αποκαλύπτει ένα ακόμη ανησυχητικό μοτίβο:

πρώτα η «ευκολία» μας, έπειτα εμφανίζεται η «αναγκαιότητα»,

και τελικά η σιωπηρή υποχρεωτικότητα αδιακρίτως κατά πάντων και πασών, χωρίς όμως ουσιαστικό δημόσιο διάλογο και κανονική διαβούλευση.

Η παρέμβαση προς τη Βουλή που ζητείται από τους πολίτες (έλαβε και ο γράφων αρκετά παράπονα από φίλους και φίλες για το ίδιο ζήτημα) δεν είναι πολιτική πολυτέλεια. Είναι θεσμική υποχρέωση. Διότι, το Σύνταγμα δεν επιτρέπει στο κράτος να μετατρέπει τα δικαιώματα σε τεχνικές διαδικασίες και την ελευθερία των πολιτών σε «checkbox» συναίνεσης.

Η Δημοκρατία, δεν δοκιμάζεται στα μεγάλα λόγια. Δοκιμάζεται, όμως, στο αν ο πολίτης μπορεί να πει ευθαρσώς:

«Όχι ψηφιακά – αλλά ναι θεσμικά»,

χωρίς να τιμωρείται γι’ αυτό από το Κράτος.

Διαφορετικά, τί είδους Κράτος Προνοίας και Κράτος Δικαίου, θέλουμε, όταν αδικείται, απαξιώνεται και παραθεωρείται «θεσμικά» η ελεύθερη επιλογή και η ελεύθερη βούληση των πολιτών του;

Του Παναγιώτη Νούνη,

Κοινοβουλευτικός Συνεργάτης

19 Ιανουαρίου, 2026