Παναγιώτη Νούνη: Η ε π ι λ ο γ ή ως θεμέλιο της Δημοκρατίας
Πολιτικός Στοχασμός Νούνη #01.19.01.26
Ο πυρήνας του ζητήματος που θέτει ο αξ. Βουλευτής κ. Ανδρέας Θεμιστοκλέους δ ε ν είναι τεχνοφοβικός, καθότι είναι βαθύτατα πολιτειακός. Σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, η ελεύθερη ε π ι λ ο γ ή δεν αποτελεί διοικητικό «μπόνους», αλλά α π α ρ α β ί α σ τ ο δικαίωμα. Όταν το κράτος μετατρέπει ένα εργαλείο –όπως την ψηφιακή πλατφόρμα e-ΔΕΑ– σε μονοδρομική υποχρέωση, τότε, η πρόοδος παύει να είναι πρόοδος και μετατρέπεται σε πειθαρχικό μηχανισμό.
Η ψηφιοποίηση, οφείλει να διευκολύνει, όχι να επιβάλλεται κραταιά από το Κράτος Λεβιάθαν. Διότι, η εξίσωση «ψηφιακός εκσυγχρονισμός = υποχρεωτικότητα» παράγει αποκλεισμούς:
κοινωνικούς, ηλικιακούς, μορφωτικούς, υλικούς. Δ ε ν ζούμε όλοι στο ίδιο ψηφιακό σύμπαν. Πώς να το κάνουμε δηλαδή; Δεν ζούμε όλοι και όλοι μας στο ροζ και παρδαλό ψηφιακό συνεφάκι. Και το Κράτος που αγνοεί –σκόπιμα ή/και επιτηδευμένα- αυτή την πραγματικότητα των πολιτών του, δεν εκσυγχρονίζεται απλά, αλλά αποξενώνεται από τους πολίτες του.
Ιδίως όταν πρόκειται για μικρά παιδιά, το όριο της κρατικής αυθαιρεσίας και των μηχανισμών εξουσίας –έστω και στο ψηφιακό σύμπαν- πρέπει να είναι μηδενικό. Προσωπικά δεδομένα, διαφάνεια διαδικασιών, ουσιαστική ενημέρωση και δυνατότητα φυσικής παρουσίας δεν είναι «εναλλακτικές πολυτέλειες», αλλά νομίζω ότι είναι δ ε ί κ τ ε ς τω όντι δημοκρατικής ευθύνης.
Η διοίκηση και η Πολιτεία, δ ε ν έχει το ηθικό ή/και νομικό δικαίωμα να μετατρέπει τον γονέα σε εξαναγκασμένο ψηφιακό δούλο και χρήστη και τα παιδάκια μας σε ψηφιακό φάκελο. Αυτό θα πρέπει να καταστεί σαφές προς κάθε ενδιαφερόμενο.
Καίρια είναι και η νομική υπενθύμιση του εν λόγω αξ. Βουλευτή :
η ισχύουσα νομοθεσία είναι σαφής και αδιαμφισβήτητη.
Προβλέπει ρητά: ηλεκτρονική ή/και διά ζώσης διαδικασία.
Οποιαδήποτε ερμηνεία που αποκλείει τη φυσική παρουσία των πολιτών μετά των συν αυτώ τέκνων τους, δ ε ν είναι διοικητική και κρατική ευελιξία, είναι υψίστη κρατική παρανομία και ανομία.
Και όπου υπάρχει πολιτική παράνοια, ηλιθιότητα, παρανομία και ανομία, υπάρχει και πολιτική ευθύνη. Ευθύνη σε εκείνα τα πολιτικά πρόσωπα που εκπροσωπούν υποτίθεται συγκεκριμένους θεσμούς.
Και πάλι, δείχνουμε την θεσμική εκτροπή σε άλλο επιστητό αντικείμενο.
Η Δημοκρατία, αναμφίβολα και δεν μετριέται με «υποχρεωτικά κλικ». Μετριέται όμως, με το αν ο κάθε πολίτης –με τα παιδιά και τα εγγόνια του- μπορεί να σταθεί απέναντι στο κράτος χωρίς τον φόβο του αποκλεισμού και της απόρριψης, γιατί δεν δύναται ή/και δεν ενδιαφέρεται να διεισδύσει στο ψηφιακό σύμπαν.
Η τεχνολογία είναι μέσο και εργαλείο. Δεν είναι ο αυτοσκοπός. Ο άνθρωπος, θα πρέπει και θα έπρεπε να είναι ο σκοπός. Αυτό είναι ένα αυτονόητο, το οποίον φαίνεται να απωλέσαμε χαμένοι στο μεσοδιάστημα καθώς και στο όνομα της ραγδαίας τεχνολογικής προόδου και στον εκσυχρονισμό του κράτους.
Όταν το κράτος το ξεχνά, τότε αυτό δεν εκσυγχρονίζεται, δεν προοδεύει ανθρωπιστικά, ασχέτως αν υφίσταται τεχνολογική πρόοδος, αλλά εκφυλίζεται και εκπορνεύεται δουλικά στον βωμό του θηρίου του ψηφιακού σύμπαντος.
Του Παναγιώτη Νούνη,
Κοινοβουλευτικός Συνεργάτης
19 Ιανουαρίου, 2026
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου