Παναγιώτη Νούνη: Κριτικός Σχολιασμός επί του κειμένου του Βουλευτή κ.Α.Θεμιστοκλέους και ο ρόλος της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας
Πολιτικοϊστορικός στοχασμός Νούνη
#002.11.01.26
για τη "Στάση του Νίκα"
και ο ρόλος της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας
Το κείμενο του αξ. Βουλευτή κ. Ανδρέα Θεμιστοκλέους χρησιμοποιεί πολύ εύστοχα τη Στάση του Νίκα (532 μ.Χ.) ως καθρέφτη σύγχρονων πολιτικών παθών.
Η αφήγηση είναι ζωντανή, γλαφυρή και λειτουργική ως παραβολή: οι Δήμοι (Πράσινοι–Βένετοι) εμφανίζονται στην σκέψη του ως προνεωτερικά «κόμματα», ενώ ο γνωστός Ιππόδρομος ως δημόσια σφαίρα, και η κρατική βία ως τελικός ρυθμιστής όταν οι θεσμοί καταρρέουν. Ωστόσο, η αναλογία με το σήμερα, αν και ρητορικά ισχυρή και εύλογη, απαιτεί πολιτική διάκριση και φειδώ.
Ιστορικά, η εξέγερση δ ε ν ήταν απλώς «οπαδική». Συνέπλεκαν πολύπλοκα αίτια, όπως, κοινωνική δυσαρέσκεια, φορολογική πίεση, μία ελίτ που έβλεπαν συμφέροντα να πλήττονται, και μια κρίση νομιμοποίησης της εξουσίας του Ιουστινιανού του Α΄.
Η δε απόφαση βίαιης καταστολής —με τον ρόλο του Βελισάριου— σφράγισε το κράτος με α ί μ α. Η φράση της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας («καλόν ἐντάφιον ἡ βασιλεία») λειτουργεί ως πολιτική θεολογία της εξουσίας:
η νομιμότητα κερδίζεται ό χ ι με την συναίνεση, α λ λ ά με αυτοκρατορική απόφαση ζωής και θανάτου. Αυτός ήτο ο μηχανισμός της πολιτικής εξουσίας τότε.
Ισχυρό σημείο των γραφθέντων του αξ. Βουλευτού κΑΘ, αντιθέτως, είναι η ανάδειξη της διαχρονικής σχέσης λαϊκής οργής – ελίτ – κρατικής βίας και η υπενθύμιση ότι όταν οι θεσμοί εργαλειοποιούνται, όπως γίνονται μπροστά μας σήμερα κατά του ΠτΔ, το πλήθος γίνεται εύφλεκτο.
Ποιό είναι ά ρ α γ ε το συμπέρασμα μας; Νομίζω, ότι η Στάση του Νίκα δ ε ν δικαιώνει ούτε την τυφλή εξέγερση ούτε την ανεξέλεγκτη καταστολή. Διδάσκει ότι η πολιτική που αγνοεί τη δικαιοσύνη τελικά καταλήγει στον Ιππόδρομο -και εκεί-, πάντα, το κόστος είναι ανθρώπινο, απώλεια ανθρώπων.
Του Παναγιώτη Νούνη,
Κοινοβουλευτικός Συνεργάτης
11 Δεκεμβρίου, 2026
_______
Υγ.: Η Αυτοκράτειρα Θεοδώρα, φωτίζει με διαχρονική καθαρότητα το ουσιώδες: η θέση δίπλα στην εξουσία δ ε ν είναι διακοσμητική, αλλά θεσμικά, ηθικά και πολιτικά φορτισμένη.
Όπως εκείνη δεν περιορίστηκε σε ρόλο σιωπηλής συνοδείας, έτσι και η σημερινή Πρώτη Κυρία κ.ΦΚΧ δεν είναι ιδιωτικό πρόσωπο απογυμνωμένο από συμβολική ευθύνη, ούτε εύκολος στόχος κοινωνικής εκτόνωσης. Και όμως την έχουν στοχοποιήσει με ποταπό τρόπο πολιτικά κόμματα που συντηρούν στο μεδούλι τους την πολιτική παρακμή, τον πολιτικό δόλο και την δολοφονία χαρακτήρων.
Η Θεοδώρα, απέδειξε ότι η δημόσια παρουσία της συζύγου του ηγέτη μπορεί να λειτουργήσει ως φραγμός στη βαρβαρότητα, ως φορέας σταθερότητας και ως υπενθύμιση ανθρωπίνων ορίων της εξουσίας.
Όταν λοιπόν η Πρώτη Κυρία βάλλεται πανταχόθεν από ηλίθιους πολιτικά νόες, δεν προσβάλλεται απλώς ένα πρόσωπο, αλλά το ίδιο το πολιτειακό ήθος. Η ιστορία δείχνει ότι η απαξίωση αυτής της θέσης προμηνύει θεσμική παρακμή, και όχι δημοκρατική υγεία.
Του Παν. Νούνη
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου