Παναγιώτη Νούνη: Περί Ηθικής Κυριαρχίας και Μνήμης Δικαίου
Πολιτικός Στοχασμός Νούνη – #07.01.26
Η απόφαση της Κυπριακής Δημοκρατίας να αναγνωρίσει επίσημα τη Γενοκτονία των Ασσυρίων δ ε ν εγγράφεται απλώς στο πεδίο των διεθνών ψηφισμάτων, καθότι, εγγράφεται, πρωτίστως στο πεδίο της ηθικής κυριαρχίας των κρατών. Η Κύπρος, ως πολιτεία που φέρει ακόμη το βάρος της εισβολής - κατοχής και του εκτοπισμού υπό της ισλαμικής μάχαιρας, δεν μιλά αφ’ υψηλού, αλλά μάλλον μιλά εξ ιδίας εμπειρίας και εκ των έσω της Ιστορίας της. Και γι’ αυτό η φωνή της αποκτά ιδιαίτερο βάρος.
Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ασσυρίων —όπως τεκμηριώνεται από ιστορικά δεδομένα και αναδεικνύεται από το Διεθνές Δίκτυο Ασσυρίων— συνιστά μια πράξη που αντιστέκεται στον αρνητισμό, όχι με ρητορική, αλλά με θεσμική μνήμη. Σ΄ έναν κόσμο όπου η αλήθεια συχνά υποχωρεί μπροστά στη γεωπολιτική σκοπιμότητα, η Κύπρος, επιλέγει, να σταθεί στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, γνωρίζοντας ότι η δικαιοσύνη δεν είναι προϊόν συσχετισμών, αλλά πράξη συνείδησης και εθνικής αντίστασης.
Για τον ασσυριακό λαό, αυτή η πράξη λειτουργεί ως αποκατάσταση αξιοπρέπειας. Η αναγνώριση αυτή βέβαια δ ε ν ανασταίνει τους νεκρούς, αλλά αποκαθιστά το δικαίωμά τους σήμερα να έχουν όνομα, ιστορία και λόγο στον παγκόσμιο διάλογο. Σπάζει τη σιωπή που κληροδοτήθηκε στους απογόνους τους και μετατρέπει την τραυματική μνήμη σε τεκμηριωμένη ιστορική αφήγηση, ικανή να στηρίξει έρευνα, εκπαίδευση και νομική διεκδίκηση.
Η πράξη της Κύπρου αποκτά, όμως, και ευρύτερη σημασία. Δεν αφορά μόνο τους Ασσυρίους. Αφορά το ερώτημα αν τα μικρά και μεσαία κράτη μπορούν ακόμη να ασκούν ηθική πολιτική χωρίς την άδεια των ισχυρών. Η απάντηση που δίνεται ε δ ώ, αναντίρρητα και είναι καταφατική. Η Κύπρος αποδεικνύει ότι η μνήμη τινών γενοκτονιών μπορεί να είναι μορφή αντίστασης και ότι η αναγνώριση ενός εγκλήματος κατά της ανθρωπότητας είναι ταυτόχρονα πράξη διεθνούς ευθύνης και εσωτερικής συνέπειας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η απόφαση αυτή λειτουργεί ως πρόκληση προς τη διεθνή κοινότητα. Καλεί τα κράτη να επανεξετάσουν τις σιωπές τους, να μετρήσουν το κόστος της αλήθειας απέναντι στο κόστος της λήθης και να κατανοήσουν ότι χωρίς ιστορική δικαιοσύνη δ ε ν υπάρχει βιώσιμη ειρήνη.
Η Κύπρος, με αυτή την επιλογή, δεν διεκδικεί ρόλο ηθικού κριτή, αλλά θεωρώ ότι διεκδικεί κάτι βαθύτερο: το δικαίωμα να μην προδώσει τη μνήμη — ούτε τη δική της, αλλ΄ ούτε των άλλων.
Του Παναγιώτη Νούνη,
Κοινοβουλευτικός Συνεργάτης
7 Ιανουαρίου, 2026
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου