Γιώτης Θάσιος: Περί πολιτικής δύναμης και κομματικής αυταπάτης [Λόγος Αντιρρητικός κατά Βουλευτή Ανδρέα Θεμιστοκλέους #001]

 

Πολιτικός Στοχασμός Θάσιου #02.08.05.26

Περί πολιτικής δύναμης και κομματικής αυταπάτης

[Λόγος Αντιρρητικός κατά Βουλευτή Ανδρέα Θεμιστοκλέους #001]

Η πολιτική πράγματι δ ε ν είναι θέατρο. Αλλά ο ύ τ ε και σωτηριολογική διαφήμιση μικρών κομμάτων με ανεπαρκείς πολιτικάντηδες που αυτοανακηρύσσονται ως η «μοναδική λύση» για την πατρίδα. Διότι, θεωρώ, όταν κάποιος ισχυρίζεται ότι μόνο το δικό του κόμμα αξίζει να βρίσκεται στη Βουλή, τότε, δεν υπερασπίζεται την δημοκρατία, αλλά προφανώς φλερτάρει επικίνδυνα με την πολιτική αυθεντία και την προσωπολατρία.

Η κοινωνία δ ε ν χρειάζεται πολιτικούς με ύφος προφήτη, με ύφος ιεράς αγελάδας, με ύφος αλάθητου γκουρού της πολιτικής, ούτε κόμματα που μιλούν σαν να κατέχουν αποκλειστικά το μονοπώλιο της αλήθειας. Χρειάζεται ανθρώπους με πολιτική παιδεία, αλλά και με πολιτικός ήθος, αυτογνωσία, θεσμική σοβαρότητα και κυρίως επίγνωση ότι η δημοκρατία οικοδομείται πάνω στη διαφωνία και ουχί στην απαίτηση της τυφλής και αδιάκριτης υποταγής. Ξέρει ο Θεμιστοκλέους μετά των συν αυτώ, τί ακριβώς εννοώ.

Όταν ο λαός ακούει συνεχώς για «ακατάλληλους», «τυχάρπαστους» και «ανεπαρκείς», χωρίς ουσιαστικό πολιτικό πρόγραμμα, τότε, η πολιτική μετατρέπεται σε ψυχολογικό εκβιασμό φόβου. Γιατί τέτοιος πολιτικός εκβιασμός κ. Θεμιστοκλέους; Και ο φόβος υπήρξε πάντοτε το πιο φθηνό εργαλείο εξουσίας. Πολλώ δε μάλλον στα χέρια εκείνων των φελλών, νάνων και αρλεκίνων της πολιτικής.

Η πραγματική δύναμη μιας χώρας δ ε ν μετριέται από το πόσο δυνατά φωνάζει ένα νεοπαγές ή παραδοσιακό κόμμα, αλλά από το πόσο ώριμα -βιοπολιτικά- σκέφτεται ο λαός της. Διότι, η Βουλή των Αντιπροσώπων δεν χρειάζεται μεσσίες τύπου Θεμιστοκλέους μετά των συν αυτώ. Χρειάζεται ευθύνη, κρίση και πολιτικό ήθος.

Γιώτης Θάσιος,

Ελεύθερος Στοχαστής

-------

Υγ.: Ο Μάξιμος ο Ομολογητής, μας υπενθύμιζε ότι η αλήθεια δεν επιβάλλεται διά της ισχύος, αλλά μαρτυρείται διά της ελευθερίας. Όπου ο πολιτικός λόγος ζητά τυφλή και αδιάκριτη συστράτευση και όχι ελεύθερη κρίση, εκεί αρχίζει ήδη η φθορά της δημοκρατίας και η διαφθορά της ανθρώπινης συνείδησης.

Γ.Θ.