Γιώτης Θάσιος: Περί του πολιτικού Κακού και της διαφθοράς

 

Πολιτικός Στοχασμός Γιώτη Θάσιου #01.11.05.26

Περί του πολιτικού Κακού και της διαφθοράς

Το μεγαλύτερο κακό στην πολιτική, θεωρώ, ότι δεν είναι πάντοτε ο τύραννος, της τάδε πολιτικής ή/και της δείνα εκκλησιαστικής εξουσίας.

Είναι, νομίζω, εκείνος ο άνθρωπος, ιδιαζόντως ο πολίτης, ο πιστός ή/και άπιστος, ο θεϊστής ή/και άθεος, ο γνωστικός ή/και αγνωστικιστής, που έπαψε να σκέφτεται λογικά και κατ' επέκταση πολιτικά, και άρα πνέει τα λοίσθια η πολιτική αρετή, λόγω βολικής ιδιωτικής και ατομοκεντρικής, εξάπαντος ηλίθιας, άστοχης και άσκοπης ζωούλας.

Το μεγαλύτερο κακό, είναι επίσης, ο δημόσιος υπάλληλος ως γραφειοκράτης, δήμιος και σφαγέας της συνειδήσεως των πλησίον και συμπολιτών του.

Ο μικρός δημόσιος λειτουργός - μια σαχλεπίσαχλη και τραγική μινιατούρα τυραννίσκου- της εξουσίας, ένας τυχάρπαστος φελλός και νάνος, ενίοτε επιστήμονες του γενεαλογικού βολέματος, που εκτελεί καθημερινά σωρηδόν και αδιακρίτως εντολές, καταπίνει σιωπές και βαφτίζει την υποταγή του ως φυσιολογική «κανονικότητα».

Αλλά, εκτός, υπηρεσίας, λόγω μειωμένης αυτοεκτίμησης και καλομαθημένης νοοτροπίας των γονέων τους, βγάζουν με θράσος τον χειρότερο εαυτό τους σε πλησίον, σε εχθρούς και σε οικείους. Αυτή είναι σχεδόν η 'φυσιολογική κανονικότητα' και καθημερινότητα των βολευμένων Καρεκλοκένταυρων επί γενεές γενεών.

Η Πατερική Θεολογία όμως, δεν αντιμετώπισε ποτέ το κακό ως αυτόνομη και υποστατή ουσία. Αφού το κακό στην πατερική χριστιανική σκέψη, είναι μ η ον. Δηλαδή, είναι ανύπαρκτο, το κακό. Με απλά λόγια, πρόκειται για στέρηση, έλλειψη και απουσία του αγαθού.

Ο Μάξιμος ο Ομολογητής, γνώριζε, ότι το κακό είναι παρυπόσταση, δηλαδή παραμόρφωση, αλλοίωση και τροπή της ελευθερίας της βούλησης, από την οδό της αρετής, στον δρόμο της κακίας.

Όταν ο άνθρωπος χάνει τον λόγο της υπάρξεώς του και λατρεύει τον εαυτό του, μία μυστική και ενδόμυχη λατρεία στην εγωκεντρική συσπείρωση του Νάρκισσου εαυτού του, αυτοθέωση μέσω αυτοδικαίωσης δηλαδή, τότε, γίνεται ικανός να στοχοποιεί και να σταυρώνει αδιακρίτως τον διαφορετικό έτερο και άλλον, ακόμη και στο όνομα του Θεού.

Ναι, αλλά ποιού Θεού;

Δείτε παρακαλώ, το απτό και εμπειρικό σύγχρονο ιστορικό παράδειγμα τινών Ιεραρχών της Εκκλησίας της Κύπρου με ορισμένα άλογα πρόβατα, όπου στο όνομα του Θεού -μάταια και μοιραία-, σταυρώνουν αδυσώπητα τον σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικό.

Ο Μισέλ Φουκώ, μας αποκάλυψε πως κάθε εξουσία επιχειρεί να ορίζει τί είναι «ορθό», «υγιές», «κανονικό». Ενώ ο Ζακ Ντερριντά, μας προειδοποίησε, ότι κάθε απόλυτη βεβαιότητα και παγιωμένες γνώμες κρύβουν μέσα τους έναν πιθανό αποκλεισμό.

Γι’ αυτό οι κοινωνίες δ ε ν καταστρέφονται ολοσχερώς μόνο από διεφθαρμένους πολιτικούς ή/και θρησκευτικούς ηγέτες. Όχι γατάκια μου.

Καταστρέφονται, ιδιαζόντως όταν οι πολίτες συνηθίζουν και συμβιβάζονται με το ψεύδος, και τον πατέρα του. Όταν η αδικία γίνεται καθημερινή συνήθεια. Όταν η πνευματική μας νωθρότητα βαφτίζεται «ρεαλισμός».

Σημειωτέον, ότι το κακό στην πολιτική δ ε ν εισβάλλει πάντοτε με εχθρικά άρματα, πολεμικές επιχειρήσεις και πραξικόπημα ολκής.

Πολλές φορές, το μυστήριο του Κακού, ή/και η διαφθορά, εισέρχονται αθόρυβα, σιωπηλά, δόλια, ύπουλα, κρυφοδαγκανιάρικα, ενίοτε φορώντας κοστούμι με γραβάτα ή/και χωρίς, κρατώντας επίσημες κομματικές και κυβερνητικές σφραγίδες, άλλοι κρατώντας σταυρό και αγιασμό, τα Τίμια Δώρα, το θυμιατό ή/και μικρόφωνο.

Βέβαια, αν οι Πατέρες της Εκκλησίας ταυτίζονται και συμφωνούν στη θεολογία και φιλοσοφία περί του Κακού, ό,τι στην κατά Θεόν και θεο-λογική πραγματικότητα δ ε ν υφίσταται το κακό ως οντότητα ή/και ως ύπαρξη, δηλαδή δεν υπάρχει το κακό (άρα συνεπώς και η διαφθορά είναι μη ον), και πρόκειται αμιγώς για στέρηση και έλλειψη του αγαθού, τότε, γιατί άραγε γίνεται τόσος ντόρος στα πολιτικά δρώμενα για την περριρέουσα "υπάρχουσα" και παγκάκιστη διαφθορά των εξουσιών;

Τελικά, υπάρχει ή/και δεν υπάρχει, το πολιτικό ή/και εκκλησιαστικό κακό, και κατά λογική συνέπεια, η διαπλοκή και διαφθορά, μεταξύ των εξουσιών;

Και αν υπάρχει το Κακό, με ποιον τρόπο άραγε υπάρχει, πού και πώς ακριβώς πραγματώνεται στην υλική μας πραγματικότητα;

Γιώτης Θάσιος,

Ελεύθερος Στοχαστής